Home Nieuws Het mysterie van de 100 (2016) De dood wandelt mee (2015) Een wandelende tijdbom (2014) De Goudenkruisdragers (2012) Dood van een marsleider (2011) Het verdriet van de Vierdaagse (2010) Vrijdagmoorden (2009) De dood of de gladiolen (2008) Vierdaagse Auteurs Bestellen en contact
De dood of de gladiolen (2008):



De eerste dag: de dag van Elst


15 juli 2008

Rogier was die ochtend rond kwart voor acht op de bank in de huiskamer wakker geworden. Zijn blaas stond op scheuren. Zijn moeder, hij moest zijn moeder verzorgen, ging het door hem heen en hij sleurde zichzelf van de bank. Maar eerst moest hij plassen. Heel veel plassen. En water drinken tegen de dorst. De tv stond nog aan en toonde een herhaling van de festiviteiten in de binnenstad. Moeizaam kwam hij op zijn benen en hij keek met een half oog naar een man en een vrouw die op een podium een onverstaanbaar lied zongen. Verschrikkelijk, wat kon zoiets ’s ochtends zeer doen, dacht hij. Maar de afstandsbediening zag hij zo gauw niet en zijn drang naar de wc was vele malen groter dan die naar een zoektocht tussen het meubilair.
Zodra hij van het toilet kwam, zette hij water op en keek op de planning in de gang wat er te doen was. Met een glas thee in de hand volgde hij van een afstandje de nieuwsuitzending. Daarna ging hij naar boven. Hij merkte dat hij hoofdpijn had gekregen.
Meer dan twaalf jaar had hij in het Radboud gewerkt. Op zijn negentiende was hij aan de opleiding tot verpleegkundige begonnen en hij had deze soepeltjes doorlopen. Daarna had hij zich via de eerste hulp gespecialiseerd als ic-verpleegkundige. Maar op een bepaald moment, toen alle treurigheid zich begon te herhalen, bedacht hij dat er diep in hem helemaal geen verpleegkundige stak. Vroeger, toen hij met zijn moeder sprak over zijn toekomst als een ver en exotisch land, had hij zich al eens laten ontvallen dat hij buschauffeur wilde zijn. Rijden met zo’n groot ding, door de stad, vol met mensen. Het had zo verschrikkelijk onnozel geklonken dat hij het nooit meer had durven herhalen, totdat hij vanuit een raam van het ziekenhuis de straat op keek en drie bussen achter elkaar bij de halte zag staan. Ik moet zo’n buschauffeur zijn, zei hij zichzelf. Hij gaf toe aan zijn bestemming en solliciteerde.
Zijn toenmalige vriendin noemde het een opwelling, een redeloze bevlieging, iets waaraan we allemaal wel eens leden. Maar toen hij eenmaal lucht had gegeven aan zijn verlangen en vrijelijk met iedereen over de verschillende busmerken sprak, was hij niet meer te stoppen. Ze verliet hem, maar voor haar kwam iemand anders. Annelies, een van zijn eerste passagiers.


De nacht voor de eerste dag | De tweede dag: de dag van Wijchen