Home Nieuws Het mysterie van de 100 (2016) De dood wandelt mee (2015) Een wandelende tijdbom (2014) De Goudenkruisdragers (2012) Dood van een marsleider (2011) Het verdriet van de Vierdaagse (2010) Vrijdagmoorden (2009) De dood of de gladiolen (2008) Vierdaagse Auteurs Bestellen en contact
Het verdriet van de Vierdaagse (2010):



10. Op de Via Gladiola


Nijmegen, Dukenburg, vier weken en twee dagen voor de Vierdaagse

De man heette Herbert Winston Nagtegaal en in zijn tijd van leven woonde hij in Dukenburg, in de wijk Weezenhof om precies te zijn. Hij was de eigenaar van een flatje dat uitkeek op de doorgaande weg naar het centrum, een flatje voor iemand die het niet zo breed had. Niemand wist of de familie het huis al had uitgeruimd en of de woning al in andere handen was overgegaan. Over de radio kreeg Tamer Gurbuz alleen te horen dat er een huiszoekingsbevel onderweg was. Hij kon er naar binnen, zei de centrale en hij hoopte dat alles er nog stond zoals Herbert Winston Nagtegaal het op 31 mei had achtergelaten. Tegen Rogier had Tamer onderweg naar het huis gezegd dat hij mee mocht tot aan de voordeur. Daar moest hij wachten. Rogier was halfhalf akkoord gegaan.
Aan het begin van de nacht arriveerden ze in Weezenhof. Onder aan het flatgebouw, in het lantaarnlicht pal voor de ingang, stond een politieauto. Verder was er niemand te zien. Tamer Gurbuz reed in een rechte lijn op de auto af en stopte er vlak achter. Uit de politieauto kwamen vier agenten. Een vrouwelijke agent gaf Tamer Gurbuz het document, waarmee hij het huis in kon. Officieel stond het nog op naam van Nagtegaal en het zou dus leeg moeten staan, maar de telefoon was nog aangesloten en ze hadden het nummer geprobeerd. Een man had opgenomen en al gauw weer opgehangen.
Tamer Gurbuz keek langs de gevel omhoog. Hij wilde weten op welke etage ze moesten zijn en verdeelde toen de rollen. Hij zou aanbellen en het woord doen. Als er niet werd opengedaan, mochten de anderen de deur ontzetten. Hadden ze het gereedschap? Zodra de deur los was, ging hij als eerste naar binnen. Tegen Rogier zei hij nogmaals en nadrukkelijk dat hij daar aan de deur moest blijven staan en als er mensen kwamen kijken, stuurde hij ze gewoon weg. Iedereen knikte. Alles was duidelijk. Niemand vroeg zelfs wie Rogier was en misschien veronderstelden ze ook wel dat hij een collega van de recherche was.


9. Otto Maartens' rijk | 11. De start van de 94e Vierdaagse